تنپرورى ، انتقامجويى ، و مانند اينها ، گاه چنان طوفانى در روح انسان ايجاد مىكند كه تمام معلومات او را بر باد مىدهد ، و حتى گاه حس تشخيص او را از ميان مىبرد ، و در نتيجه حيات دنيا بر آخرت مقدم مىدارد . اينكه در روايات اسلامى كرارا حب دنيا به عنوان سرچشمه تمام گناهان شمرده شده است يك واقعيت عينى و محسوس است كه در زندگى خود و ديگران بارها آن را آزموده‌ايم . بنا بر اين براى قطع ريشه‌هاى گناه راهى جز اين نيست كه حب و عشق دنيا را از دل بيرون كنيم . بايد به دنيا همچون وسيله اى ، گذرگاهى ، پلى ، و يا همچون مزرعه اى بنگريم . ممكن نيست عاشقان دنيا بر سر دو راهى « وصول به متاع اين جهان و نيل به رضاى خدا » دومى را مقدم شمرند . اگر پرونده‌هاى جنايى را بنگريم واقعيت حديث فوق را در آنها به خوبى مشاهده مىكنيم . هنگامى كه علل جنگها ، خونريزيها ، كشت و كشتارها ( حتى ميان برادران و دوستان ) را مورد توجه قرار مىدهيم جاى پاى حب دنيا در همه آنها مشهود و نمايان است . اما چگونه مىتوان حب دنيا را از دل بيرون كرد با اينكه ما همه فرزند دنيائيم ، و علاقه فرزند به مادر يك امر طبيعى است ؟ ! اين نياز به آموزش فكرى و فرهنگى و عقيدتى ، و سپس تهذيب نفس دارد . و از جمله امورى كه مىتواند بالاترين كمك را به سالكان راه در اين مسير كند ملاحظه عاقبت كار دنيا پرستان است . فراعنه با آن همه قدرت و امكانات مالى سرانجام چه كردند ؟ قارون از اينهمه